Bindingskracht

De zachte, brede, nylon bandjes fixeerden mijn polsen aan de leuningen van de tuinstoel. Met een dun kleine touwtje waren mijn tenen geraffineerd tegen elkaar gebonden. Daar lag ik dan. Naakt vastgebonden in de stoel.
Mijn toch al door de krachtige voorjaarszon verhitte lichaam had moeite met het verwerken van de enorme golven van opwinding die pulsend door me heen trokken. Ik lag open en bloot in de tuin. In principe zou elk moment iemand langs kunnen komen, en dan zou ik geen kant op kunnen. Dylan stelde me echter gerust. Beide naaste buren waren vandaag niet aanwezig, het zonnescherm hield verdere blikken op afstand en door de vrijwel unieke ligging van het huis waren er geen overburen.

Ik probeerde terug te halen hoe de dag was begonnen. Eerder in de week had Dylan al gevraagd of ik plannen had voor het weekend. Ik merkte dat ik fijn vond dat hij me weer uitnodigde. Nog altijd keek ik met veel plezier terug naar onze eerdere ontmoetingen. Ik had al gemerkt dat ik op het werk steeds rijkhalzend uitkeek naar Dylan. Ik probeerde zo discreet mogelijk te zijn, maar toch hadden enkele collega's al geprobeerd te polsen of er iets tussen ons gaande was. Eigenlijk wist ik het zelf niet eens. Ik concentreerde me nu vooral op het gegeven dat wij beiden enorm veel behoefte hadden aan het "teder wederzijds naakt vastbinden". Het bood ons een geweldige uitlaatklep, een mogelijkheid om heel indringend van elkaar te genieten.

De dag was nog jong toen ik bij Dylan aanbelde. Even was er weer de onwennigheid. Mochten we elkaar al op de mond kussen? Raar eigenlijk. We hadden al zoveel intimiteit gedeeld en toch was er nog terughoudendheid. Ik kende mijn eigen behoefte, en ik liet me deze kans niet ontlopend. Stoutmoedig sloeg ik mijn armen om hem heen en kuste hem vol op de mond, om al snel over te gaan op het tongzoenen dat ik met hem zo heerlijk kon doen.

Op het terras aangekomen kon ik zien dat Dylan zijn schaarse tijd blijkbaar zorgvuldig indeelde. Hij was druk bezig geweest voordat ik ruim een half uur te vroeg al aanbelde. Het was me thuis niet gelukt om nog langer te wachten tot het tijd werd.
Diverse rugzakken en andere tassen lagen half ontmanteld op de grond. Ik keek Dylan verwonderd aan en vroeg hem met welk project hij ditmaal bezig was. Al snel werd duidelijk dat hij de laddergespen en de 25 mm brede nylonbandjes verzamelde. Het was grappig om te ervaren dat Dylan aan mij toestemming vroeg om even de klus af te maken.

In een snel tempo bood Dylan mij een stoel aan en meldde terloops dat ik best wat kleren uit mocht trekken, dat ik zelfs naakt in de zon mocht zitten, want dat deed hij ook het liefst. Ondertussen was hij druk doende in de keuken om koffie te zetten en mij koekjes aan te bieden. Al eerder had ik gemerkt dat hij best handig was in huis.

Terwijl Dylan druk in de weer was, haalde ik de tassen verder uit elkaar. Immers "vele handen maken licht werk".
Uit de zandkleurige bandjes en laddergespen liet Dylan nieuwe nylon bandjes ontstaan. De maat van de bandjes bepaalde hij door ze om zijn knieën te passen. Even was hij weer in de keuken bezig om de bandjes met een op het gasfornuis opgewarmde driehoekige verfbrander op maat te smelten. Met naald en draad gaf ik de bandjes hun nieuwe leven. Het was heerlijk om ermee bezig te zijn, terwijl ik een vermoeden had van het doel waarvoor ze bestemd waren. Onbewust bouwde de spaning zich daardoor steeds verder in mij op. Toch hield ik het nog voor me. Wel hoopte ik dat de nieuwe, thans nog smetteloze bandjes, tegen het eind van de dag ingewijd zouden worden, het liefst op mij.

Ik herinnerde mij het gezegde: "na gedane arbeid is het goed rusten". Ik schoof de rugleuning van mijn tuinstoel naar de achterste stand en baadde met mijn geheel naakte lichaam in de krachtige voorjaarszon. Op de achtergrond hoorde ik hoe Dylan de spulletjes opruimde.
Ik werd totaal verrast toen Dylan het eerste zandkleurige bandje plotseling om mijn rechterpols en de stoelleuning aanbracht en met een snelle beweging vrij strak trok. Uiteraard had ik me kunnen verzetten, maar ik liet hem rustig zijn gang gaan. Ik kon - en durfde - hem blindelings te vertrouwen. Ik had geen idee wat hij precies van plan was.
Blijkbaar was het voor hem ook heel spannend, want zijn flink gezwollen penis was al half opgericht.

Het tweede bandje gebruikte hij voor mijn andere pols. Dan tilde hij één voor één mijn benen op en legde ze op het krukje tegen elkaar aan. Uit het niets haalde hij een dun, lang stuk zwart touw tevoorschijn, dat veel op een schoenveter leek. Hij vouwde het dubbel en bond vervolgens om mijn beide grote tenen tegen elkaar vast. Het kriebelde geweldig. Ook voelde het heerlijk verwarrend aan.

'Ben je niet bang voor de buren?' vroeg ik hem onzeker, hoewel ik al wist dat ze niet thuis waren.
'Nee hoor,' antwoordde hij nonchalant. De ene kant is op vakantie, en de anderen zijn niet thuis. Trouwens …, de zandkleurige bandjes vallen toch haast niet op. Ze hebben bijna dezelfde kleur als je lekker goudbruin gekleurde huid.'

Daar lag ik dan. Naakt. Vastgebonden in de tuinstoel. Ik was volledig aan hem overgeleverd. Ik vroeg me af wat ditmaal zou volgen. 'Zou ik weer getracteerd worden op zijn overdeelde aandacht …?' Ik hoopte van wel.
Verwachtingsvol sloot ik mijn ogen en probeerde te achterhalen wat er ondertussen allemaal in mijn lichaam gebeurde. De bandjes hielden mij in hun macht. Ik kon geen kant meer op. Ik mocht ontvangen, zonder terug te hoeven geven. Ik mocht me ontspannen en me laten verwennen. Het laatste lukte me overigens niet echt. Mijn lichaam vaarde een geheel eigen, oncontroleerbare koers. Niet langer kon ik onderscheiden wat de grootste warmtebron was.
Waren het de krachtige zonnenstralen die mijn lichaam verwenden, of was het de verwachtingsvolle opwinding die mijn lichaam in vuur en vlam zette?
Ik wilde nog maar één ding: zijn onverdeelde aandacht. Steeds opnieuw, zonder onderbreking.

Dan waren er gelukkig zijn magische handen, en de zijdezachte, trage aanrakingen van zijn vingers. Mijn gespannen en gevangen lichaam leek op een veer die plotseling losschoot. Elke zenuw deed zijn uiterste best om de vele prikkels tienvoudig te versterken, om pas dan door te geven aan de rest van mijn lichaam. Ik raakte totaal de kluts kwijt. Mijn vertroebelde brein signaleerde nog net dat Dylan uiterst geraffineerd de échte plekjes zorgvuldig vermeed.
Juist het zachte, het tedere, het langzame, echode heel krachtig na. Het was bijna onmogelijk om nog te onderscheiden met welk plekje Dylan op welk moment bezig was.

Mijn lichaam was druk bezig met het verwerken van alle prikkels van de aanraking van zijn wonderlijke vingers.
Totaal onverwachts was er de sterk verfijnde nevel van water, dat als een wijd uitgespreide zijden doek op mijn lichaam probeerde neer te dalen. Nog voordat de nevel kans kreeg mijn sterk verhitte huid te beroeren was het al verdampt.
Wat bleef was het tintelende, verkwikkende gevoel.
Steeds opnieuw hoorde ik het puffen van het kleine flesje, gevolgd door een koude nevel dat telkens een ander plekje vond. Voor het eerst sinds tijden kregen ook mijn deze dag nog achtergestelde borsten eindelijk de aandacht waar ze al zolang om smeekten. Onder de wonderlijke deken kwamen mijn tepels sterk tot leven. Mijn tepelhofjes leken te verschrompelen. Mijn tepels kwamen parmantig overeind. Scheuten van puur genot zochten hun weg naar mijn onderbuik.

Even gebeurde er helemaal niets. Ik werd weer op mezelf terug geworpen. Ik had de grootste moeite om de veelheid aan prikkels op te vangen en te verwerken. Ik wilde me losscheuren uit de bandjes die me zo zorgvuldig gevangen hielden. Ik wilde mijn benen verlangend openen, maar mijn aan elkaar gebonden grote tenen maakten dat onmogelijk. Ik voelde me als een gevangen wild dier. Ik hijgde en gromde tegelijk.

Zacht strelend vingers vonden speels hun weg over mijn hunkerende lichaam. Bij elke aanraking leek mijn gevoeligheid te groeien. Al snel kreeg ik in de gaten dat Dylan mij blijkbaar heel aandachtig observeerde. Elke verandering in mijn ademhaling was voor hem voldoende om tal van prikkelende plekjes te vinden. Plekjes die ik zelf nooit eerder had ervaren.
Het bleef me verbazen hoeveel ik in korte tijd al samen met Dylan had mogen ervaren. Ook deze sessie in de tuin zou een voor eeuwig onuitwisbare plek in mijn hart krijgen.

'Au …!!!', stootte ik uit van pure schrik, toen Dylan heel uitgebreid mijn rechtertepel "verwende" met een ontzettend koud ijsblokje. Toch deed het helemaal geen pijn …, integendeel. Ik vond het vooral uiterst verwarrend om door het
"Yin Yang" principe steeds weer uit balans geworpen te worden.
De koude drong tot diep in mijn tepels door. Dan verdween het ijsblokje nog voordat het volledig door de enorme hitte van mijn lichaam was weggesmolten. Twee grote handen sloten zich vol om mijn kleine borsten. Krachtig masserend kwam de warmte weer snel terug.

Weer liet Dylan mij even alleen. Ongeduldig keek ik toe hoe hij een luchtmatras tevoorschijn haalde. Ik kon de krachtige slagen van mijn hart heel duidelijk voelen. 'Hij zou toch niet …?'
Hij liet me niet lang in onzekerheid. Hij had me nog maar nauwelijks losgemaakt of hij "dwong" mijn polsen op mijn rug. Weer was er het bandje, dat nu gebruikt werd om mijn polsen achter mijn rug vast te binden. Hij vleidde zich neer op het matras. Ik had slechts een korte aanmoediging nodig om op hem neer te dalen. Ik wilde zelf maar al te graag.
Heel rustig bewoog hij in mij op en neer. Weer nam hij alle tijd om mij te verwennen. Ik hoopte maar dat ook hij het genot zou proeven. Door mijn op mijn rug gebonden polsen kon ik nog altijd niets voor hem betekenen. Weer waren er zijn handen die speels mijn sterk geprikkelde borsten verder stimuleerden. Het ene moment was er het nauwelijks waarneembare, zijdezachte strelen, dan het masseren van mijn tepels met duim en wijsvinger, afgewisseld door af en toe een diep binnendringende nagel. Soms ook sloten zijn grote handen vol om mijn borsten en was er het bijna pijnlijke masseren van de zachte huid. Nimmer was er de overdaad. De discipline die Dylan voor mij kon opbrengen bracht mij in vervoering.
Het werd me bijna te veel. Een zeeeeer uitgebreid voorspel, de ongekende warmte van de zon en de onzekerheid of het wel veilig was. Wat als iemand ons zou betrappen ….? Een naderend orgasme verdrong onverwachts al mijn andere gedachten. Oohh …., verrukkelijk lekker!!!

©Bindingskracht, december 2007

Terug.